به گزارش شیعه آنلاین، افراد بيشماري در غرب در سنين آغازين جواني خود به نوعي از زندگي مشترک روي مي‌آورند که هدف از آن نه ازدواج که داشتن روابط خارج از مرزهاي اخلاقي جامعه است.

زندگي با يک يا چند همخانه اي و برقراري رابطه با آنان مساله اي است که در حال تبديل شدن به يک سنت درميان جوانان غربي است. اين موضوع موجب بي علاقگي جوانان به مسائل اخلاقي و کاهش آمار ازدواج در ميان اين قشر را در پي دارد. همين امر منشا بسياري از بي بندو باريها و فسادهاي اخلاقي در اين جوامع است.

اينگونه زندگي را گروههاي سني بين 25 تا 34 سال انتخاب مي کنند. با اينکه آمارهاي پيشين گوياي زندگي 74 درصد جوانان 18 تا 24 سال با والدين است اما اين ميزان در سالهاي اخير به شدت کاهش يافته و در نقطه مقابل به شمار جواناني که براي داشتن زندگي با همسالان مجرد خود از خانه بيرون مي زنند افزوده شده است.

بنا بر آمارها بيش از 60 درصد بزرگسالان اروپا ازدواج کرده و تشکيل خانواده داده و پاسخ روشني براي اين مسائل يافته اند و تنها 6 درصد از آنان که عمدتا جواناني در دهه سوم زندگي اند ميل به زندگي بي قيد دارند. اين بخش بزرگ از جوانان را کساني تشکيل مي دهند که زندگي خود را با يک يا چند همخانه اي مي گذرانند.

جواناني که اين روش زندگي را انتخاب مي کنند علاوه بر اينکه هيچ تعهدي در قبال يکديگر نداشته و فاقد وفاداري و تعهد اخلاقي نسبت به يکديگرند، به سرعت نيز از همخانه اي خود جدا مي شوند. دليل آن اين است که اينگونه روابط بسيار شکننده بوده و به محض اينکه يکي از طرفين خواهان پايان دادن به آن باشد، خاتمه مي يابد.

در اين نوع زندگي امکانهاي بيشمار جوانان در انتخاب گزينه مورد علاقه، روابط آنها را زير سوال برده و تهديدي براي تداوم آن محسوب مي شود. بسياري از جوانان و شايد ميانسالان که بنا به دلايل احساسي و تجربي به زندگي مشترک بدون ازدواج روي مي آورند، تا هميشه از دستيابي به يک زندگي مشترک واقعي و آرامش بخش محروم مي مانند زيرا باورها و ارزشهاي اخلاقي، ذهني و عقيدتي آنان در طول معاشرت با همخانه اي هاي بيشمار دگرگون مي شود.

به همين دليل بخشي از اين افراد که به اميد تجربه اي جدي و يا آزمودن فرد مورد انتخاب خود براي ازدواج پيش از عملي کردن اين تصميم به زندگي بي قيد در يک خانه روي مي آورند بزرگترين زيان زندگي خود را متحمل مي شوند.