به گزارش خبرنگار مهر، آلینوش طریان در سن 87 سالگی در خانه سالمندان روزگار کهنسالی را می گذراند و گاه گاهی خبری از حضور او در آن خانه در فضای خبری کشور پراکنده می شود اما هیچ یک از خبرها به این نکته اشاره ای ندارد که هیچ نهاد علمی و فرهنگی در کشور برای حمایت اجرایی و نه معنوی (که وظیفه دولت به عنوان نهاد حمایتی) از این بانوی اول فیزیک ایران گامی به پیش ننهاده است.

پیگیری خبرنگار مهر برای مصاحبه با این بانو به نتیجه نرسید و این گمان را تقویت می کند که احتمالاً بستگان وی به این نتیجه رسیده اند که این حجم مصاحبه و گفتگو برای فردی که روزگار پیری را می گذراند و این فعالیت برای جسم نحیف او آزاردهنده است و از سوی دیگر زمانی که هیچ اقدام عملی و اجرایی برای وی از سوی نهادهای مسئول فرهنگی و دانشگاهی انجام نمی گیرد، چه نیازی به مصاحبه های بیشتر است.

بستگان بانو "طریان" در کمال ادب و متانت درخواست خبرنگار مهر را رد کردند و این مسئله بیشتر ما را به گمانه زنی فوق نزدیک می کند.

دکتر آلینوش طریان از ارامنه ایرانی است که در فرانسه در دوره دکتری فیزیک ستارگان دانشگاه سوربن تحصل کرده است و نخستین رصدخانه و تلسکوپ خورشیدی تاریخ نجوم کشور را بنیان نهاد.

در سال 82 از زندگی دکتر طریان فیلمی با عنوان "سوی خورشید" ساخته می شود و در آن زندگی این نخستین بانوی استاد کرسی فیزیک ستاره در دانشگاه تهران به تصویر کشیده می شود

دکتر محمود احمدی نژاد ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران در مراسمی که به همت مرکز امور زنان و خانواده به مناسبت سالروز ولادت حضرت زهرا (س) و بزرگداشت مقام زن درتاریخ 26 تیر ماه سال 1385 از زنان نمونه تقدیر کرد که یکی از این افراد اولین بانوی استاد فیزیک ایران خانم دکتر آلینوش طریان بود.

دکتر آلینوش طریان نخستین استاد دانشکده علوم (فیزیک) دانشگاه تهران بود و علاوه بر بنیانگذاری نخستین رصد خانه و اولین تلسکوپ خورشیدی تاریخ نجوم کشور وابسته به مرکز ژئوفیزیک دانشگاه تهران را نیز در سال 1338 تأسیس کرد.

او همچنین از سوی برنامه فرزانگان صدا و سیما به عنوان چهره ماندگار در عرصه علمی معرفی می شود.

در سال 82 از زندگی وی فیلمی با عنوان "سوی خورشید" ساخته می شود و در آن زندگی این نخستین بانوی استاد کرسی فیزیک ستاره در دانشگاه تهران به تصویر کشیده می شود.

این فیلم مستند یکی از مجموعه برنامه های "فرزانگان ایران" بود که به سفارش شکبه اول سیمای جمهوری اسلامی ایران تهیه شده و به زندگی و فعالیت های علمی دکتر آلینوش طریان می پردازد.

در بخشی از این فیلم در توضیح زندگی نامه دکتر آلینوش طریان آمده است: "دکتر طریان در سال 1299 در خانواده ای ارمنی به دنیا آمده و برای تکمیل تحصیلات خود به فرانسه رفته است. او بعد از فارغ التحصیلی در رشته دکترای فیزیک از دانشگاه سوربن پاریس ، به ایران بازگشته ، به عنوان اولین استاد زن، در مؤسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران مشغول به کار شده و نخستین کسی است که در رصدخانه دانشگاه تهران به تدریس فیزیک ستاره پرداخته است. علاقه ی او به علم و دانش سبب شده وصیت نامه ای تنظیم کند و منزل مسکونی خود را بعد از مرگ به ارامنه جلفا و دانشجویانی که محل اسکان مناسبی ندارند ببخشد. او تا سالهای اولیه انقلاب مشغول فعالیت بوده و هم اکنون سالهای بازنشستگی خود را طی می کند."

اینکه خانم دکتر طریان منزل مسکونی خود را برای دانشجویان وقف کرده است تا پس از مرگش در آنجا ساکن شوند نشان از علاقه او به علم و دانش دارد

اینکه خانم دکتر طریان منزل مسکونی خود را برای دانشجویان وقف کرده است تا پس از مرگش در آنجا ساکن شوند نشان از علاقه او به علم و دانش دارد و این نکته را هم یادآوری می کند که با وجود اینکه تکریم عالمان و دانشمندان نکته ای است که همیشه و در همه حال مورد تأکید بزرگان دین و کشور بوده است اما این استاد به دلیل نداشتن فرزند و بستگان نزدیک در خانه سالمندان بسر برد.

شاید کسانی باشند که معتقدند که خانه سالمندان مکان بهتری برای نگهداری از یک بانوی سالخورده که گویا دچار آلزایمر شده است باشد اما در این میان توجه لازم از سوی نهادهای مسئول که یکی از آنها دانشگاه تهران است چه خواهد شد.

استفاده از تجربیات گرانقدر گذشتگان و افرادی همچون آلینوش طریان که به نوعی پایه گذار نجوم نوین و حرفه ای در ایران بوده است و تا مدتها پس از انقلاب اسلامی نیز به فعالیت موثر علمی می پرداخته است، جایگاهی فراموش شده در عرصه علم آموزی ایران یافته است.

تقدیر و تشکر از یک استاد وظیفه دانشگاهی است که وی در آن عمر گرانبهای خود را صرف کرده است اما بالاتر از تقدیر توجه و به یادآوردن گچ نوشته های آنها بر دیوار کلاسهای درس است

در حالی که مسئولین و روسای دانشگاهها همواره در مراسم های گوناگونی از لزوم توجه به اساتید بازنشسته و راهکارهای استفاده از تجربیات آنها سخن می گویند اما تاکنون هیچ مرجع علمی به طور عملی و جدی به این مهم نپرداخته است.

اساتید زیادی همچون آلینوش طریان در خانه های گمشده این شهر و دیار زندگی می گذرانند و او نه اولین و نه آخرین فردی است که در بستر فراموشی روزمرگی تند و هیجان زده امروز، روزگار می گذراند.

تقدیر و تشکر از یک استاد وظیفه دانشگاهی است که وی در آن عمر گرانبهای خود را صرف کرده است اما بالاتر از تقدیر توجه و به یادآوردن گچ نوشته های آنها بر دیوار کلاسهای درس است.

خانم دکتر آلینوش طریان این روزها در بستر خود در خانه سالمندان توحید خاطرات روزهای تحصیل و علم آموزی را به یاد می آورد و با این خاطرات روزگار می گذراند.

امید است مسئولان آموزش عالی کشور که توجه به علم و تکریم عالم را شاخصه ویژه آموزش عالی کشور می دانند، تکریم از استاد بزرگوار آلینوش طریان را فراموش نکرده و مانع غروب احساس مادر آسمان و ستاره های ایران شوند.

خبرگزاری مهر و بیاتو مالزی ، برای سلامتی این بانوی عالم کشور سلامت روز افزون را از درگاه خداوند مسئلت دارد.